Salamanca no es España

-The Cast-en musika entzunaz pasa ditut orduak. Irudiak burura, bata bestearen atzetik.

-Argazkietako gazteak badoaz uretara, zorte on. Lagako ondartzan gaur ateratako argazkia.

-Salamanca bisitatzeko asmoz goaz asteburu honetan koadrila eder bat. Apirilean ere bertan izan ginen. Ondo jan eta ederki edan, leku gomendagarria euskaldunontzat. Salamanca no es España. ¿España es Salamanca? Horrela azaldu zuten Vaya Semanitakoek dilema.

-Salamancako taberna batean Coca-Cola batek 1,40€ balio baditu eta berarekin batera tortila pintxoa, lasaña zati majoa edota bestelako tapa bat ateratzen badizute dohain, hemen nora begira gaude? Euskal Herria ez da Salamanca.

-Salamancan topa dezakezun neskarik ederrenarengana joan, hitzegiten hasi eta berak bere goxotasun osoarekin erantzuten badizu, zergatik Bilbora bueltatu, Kafe Antzokian sartu eta neska ederrenak popatik hartzen botatzen zaitu? Salamanca ez da Euskal Herria.

-Handik bueltatzean jarraituko dugu saioa.

Wanted

“I got everything I need”. Seinale ona, motel. “I got everything I want”, ez da berdina, ez. Want, want, wantanamo!!!
Take a walk in the wild side. Bisita ezazu Guantanamo, wild side, real life. Inori ez al zaio burutik pasa Guantanamoko presoekin Big Brother bat egitea? Kamerak bertan daude. Finala irabazten duen presoa, libre. Anima zaitezte produktoreok, the rating is going up, irabaziak, akziodunak pozik, Fernando Alonso ez da betirako izango.

Bozkatu ezazu: SALVAR Mohammed al 5556.

The Cast

Mikelek “The Cast” pelikula utzi zidan lehengo egunean. Gaur goizean ikusten hasi naiz. Taula luzeko surfari buruzko pelikula da, longboard-ari buruzkoa alegia. Olatuak bata bestearen atzetik, surflarientzako paradisua. Gure ondartza-egunei buruz pentsatzen hasi naiz. Segundu bat, Tracy Chapman(horrela idazten al da?) entzuten da pelikulan kantari. Arratsaldeko 8ak izango dira une honetan filmean, eguzkia desagertzen ari da. Irudi politak ordu horretan bizitakoak. Beno, ondartza-egunei buruzko pare bat gauza bururatzen zaizkit, olatuarekin batera bizitako esperientziak. Egia esan, uretan gehien gozatzen dudan momentua olatua datorrela ikusi, bira eman eta berarekin batera joango zarela dakizuenean da. Bai, momentu hori, eskuekin indarra egin eta igartzen duzu, sentsazio hori. Oraindik ez zaude 2 hanken gainean, baina badakizu zer datorkizun laister. Segundu hori, 2 segundu horiek. Ezer ez horrelakorik. Ondartzara joateko gogoa piztu zait berriro. Ordu batzuk itxaron beharko ditut. Mikeli deitu eta gure surfari partikularra egitera joango gara, bera etortzea espero dut, gahixorik egon baita azken egunetan.

Zu

Bai, zu, hau irakurtzen zauden hori. Ez ezazu beste alde batera begiratu. Badakit hor zaudela. Zure amets, paranoia edo ideiaren bat irakurtzea ere gustatuko litzaidake/litzaiguke, bakarrizketan ibiltzeak ere azkenean zorokeria puntu bat ematen du eta.

Zure zai,

Tabernari

Iron Lion Zion

Bob Marley-ren konpakt bat ordenagailuan sartu eta jaiari hasiera eman zaio. “Stir it up”. Jendea heltzen hasi da dagoeneko. Bakoitzak bere edari eta janaria dakar. Horrela geratu ginen jaia antolatu genuenean. Urduritasuna nabaria da, askorentzako lehen egunak dira hiri honetan. Batzuk unibertsitatetik ezagutzen nituen, gehienak aldiz, lagunen lagunak dira, hirira asteburua pasatzen etorri direnak.

Egongela osorik transformatu da. Bizitza propia hartu dute hormek. Kolore eta mugimendu sensualekin bete dira etxeko gela guztiak. Komunak ere jende andana jasotzen hasi dira, bakoitza gustokoen duen poltsatxoarekin. Gaurkoan hala ere, bedar-eguna da, Bob-ek merezi du. “I shot the sheriff” martxan. Letrari jaramonik egin gabe hortxe doaz lehen bikoteak logeletara. Udaberriko gau zoragarri baten erdian gaude. Gaztetasuna horrela bizitzea erabaki nuenetik ez dut izan aspertzeko betarik.

Chiletar neska hurbildu zait, ea surik dudan galdetzen. Sua bai, bihotzen aizu. Erantzun egokia izango ote den dudan. Bai ba, egokiagorik ezin egon. Dantza dezagun Bob-en omenez. “Is this love”. Ez dakit maitasuna den. Hurbiltzen zaion gauza bat izan behar da halabeharrez. Laredon probatu nuen lehen aldiz txerriaren belarria. Honek ez du zerikusirik, tigresa honen belarria nahiago. Logelan sartzearekin batera piraten istorio batekin pentsatzen hasi naiz. Kamarotera heldu dira pirata eta printzesa. “Could you love me”.

Goiza argitzen ikusten da leihotik. Albora begiratu dut. “I know a place”. Arratsalderarte agurtu gara, 5etan parkean. Dutxatik pasa eta oraindik ordenagailuak martxan darrai. “Stir it up”.

Esperoan, zure esperoan...

Horrela zioen aspaldiko kanta batek. Sarritan izaten den sentsazioa da hori, esperoan egotearena. Atzokoan olatu perfektuaren esperoan ibili ginen Mikel eta biok. Larunbat gau zoro baten ostean, igande eguerdian hasi genuen gure “surfari” partikularra. Antzorasera jaitsi eta ordu eta erdi esperoan egon ondoren Laidako ondartzan amaitu genuen. Autoa hartu eta Lagara. Itsasgorarako 2 ordu baino ez ziren falta eta uretan sartu ginen. Hor ere zai, itsasoari, albokoari begira. Azkenean olatu batzuk hartu eta gero uretatik kanpora, bertako parking-era eguneko olatuak komentatzeko.

Gaurkoan ezin ezer egin, olaturik ez gure kostaldean. Hala eta guztiz ere ondartzan etzanda egotea ere ez da aukera txarra izaten. Halako batean ezkerrerantza begiratu eta esperoan ibili garena 10 metrora agertu da. Ez, honek ez du olatu itxurarik, baina ederki liluratu gaitu. Biseradun neska. Antza denez gure alboan zeuden gizonak ere beraren esperoan zeuden aspaldidanik. Ondartza erdi aztoratuta utzi eta gero, urrundu egin da. Gu ere gauzak batu eta parking-era. Gaurkoan ezin eguneko olatuak komentatu.

Azken finean, esperoan izatea ere ez da hain gauza txarra.

Miren

Gerrian sentitu zituen Mirenen eskuak. Horren ostean muxua jaso zuen Aitorrek. Muak. Benetan goxoa zen Miren. Burua eskumarantza bota eta muxua bueltatu zion. 2 urte t´erdi ezagutu zirenetik. Hasiera batean Aitorrek ez zuen oso argi momentu hartan erlazio bat hasteko gogorik bazuen. Miren ere ez da lehen begirada batean maiteminduko zaituenetariko bat, badakizue zertaz ari naizen.

Aitorrek bere osabaren hitzak ondo aztertzen zituen beti. Urteak ziren zera esan ziola: “topa ezazu neska eder eta argal bat, urteekin lodi eta itsusi bihurtzeko denbora dute eta”. Kaletik 40-50 urteko andreak begiratzen zituen eta gaztetan nolakoak izango zirenaren ideia bat egiten zuen buruan. Egia esan, 50 urtetik aurrerakoak ez zituen gustuko. Ez zuen gustokorik aurkitzen. Miren aurkitu zuen arte.

20 urteko diferentzia handia bazen ere, Mirenengan aurkitu zuen bila zebilen dena. Ez zuen neska hura nola zahartuko zen itxaron beharrik. Bere aurrean zuen 52 urteko ametsetako neskatila gaztea.

Mirenen muxuak ezertxorekin konparatzerik ez daudela esan zidan Aitorrek batera izan ginen azken aldian. Pozik ikusi nuen nire laguna.