Itsasontzia

Betidanik jakin nahi izan dut talde heavy bateko kontzertu batean 2 minutuko punteo bat jo eta gero zer sentitzen den.

Kitarra eskuan, 20.000 tximaluzedun zuri begira, argia zuzenean zure izar sentsazio hori oraindik ere haundiagotzen. Amaitu duzu, 2 minutu izan dira, ilea atzerantza bota eta akorde distortsionatuak jotzen segitzen duzu.

Kontzertua amaitzear dago eta instrumentuak utzi dituzue betiko antzerki hori egiteko. Desagertu, sudurrari kontzertu osoan zehar eskatzen ibili dena eman eta berriro eszenatokira azken 3 kantak jotzeko. Gailurrean egotea bezalakorik ez dago.

Ei, dudarik ez izan hartu behar zenuen bidea aukeratu duzu eta. Zer izango zinateke bestela ba? Goizeko 4tan ohetik altsatzen den okina? Edo fresagailuaren aurrean egunero dabilen langilea? Horrelako bizitza ez dago zuretzako egina.

Egia esan, orain dela urte pila bestelakorik edo buruan bueltaka izan zenuela komentatu zenidan orain dela 2 aste. Lehen 3 urteetako kontzertu haietan ateratakoarekin itsasontzitxo bat erosi eta munduari bira emateko ametsa zenuen. Bira eta bira dabilen noria horretatik jeistea ez dela erreza dioztazu. Gauza zailagoak ikusitakoak gara.

Datorren sesiorarte lagun.

Ezin

-Gaur ere 12 ordu bertan. Pantailari begira, telefonoari erantzunaz, datuak baieztatuz, gaur ere batzartuta. Dena ondo doa. Enpresak 2 miloi euroko irabaziak izan zituen pasa den urtean. Denok pozik gaude. Azken urteetan bizitza sozialik ez izateak bere fruituak eman ditu. Pasa den astean “Urteko enpresa-gizona”-ren saria eman zidan lehendakariak. Nire andreak eta alabek maite naute. Orain, erretiroa hartzeko garaia heldu dela somatzen dut.

Azken 40 urteetan besterik ez dut egin, lan egin baino. Familia umil batean hazitakoa naiz ni. Gogor lan egitea zer den ondo dakigu guk. Geratzen zaizkidan azken urte hauetan familiarekin gozatzeaz arduratuko naiz. Zin dagit.

-Gaur ere 12 ordu bertan. Aita gaueko 9tan heldu da etxera. Nekatuta, aurpegian igartzen zaizkio ardurak. Enpresa salduko duelakoan gaude etxean. Hori esan du amak behintzat. Pozteko notizia da hori. 23 urte ditut eta Euskal Herritik denboraldi baterako ospa egiteko irrikaz nago, nire aizpak orain dela pare bat urte egin zuen bezala.

Beste alde batetik aitaz gozatzeko aukera dut orain. Beranduegi dela esan dit aizpak, neure bizitza egiten hasteko ordua dela deritzo. Arrazoi izango du. Etorkizunean seme-alabei nire denbora eskeiniko diet. Zin dagit.

Laugarren zikloa

Ziklo berriez hitz egin didate. 7 urteko zikloiei buruz. Antza denez 7 urtero ziklo bat ixten dugu gure bizitzan zehar.

Pentsatzen hasi naiz ea zenbat ziklo bete ditudan orain arte. Umm, 3 ziklo. Eta laugarrenean urte batzuk eman ditut. Oraindik ere urtetxo batzuk falta zaizkit laugarren hau ixteko.

Bizitzen ari naizen ziklo honi errepaso mental bat ematen hasi naiz. Ba ez, ez da txarra izan. Denetarik izan dudala esan behar dut.

Baina ez da meloso jartzeko momentu aproposena. Oherantza joateko mugimendua egin eta ordenagailuaren teklak nahiago izan ditut. Normaltzat hartu behar. Oheak asko aspertzen nau. Beno, alboan laguntxoren bat izan ezean, baina hori beste egun baterako gaia da.

Gaurkoan ez dago inor ohean esperoan.

Azken aldian buruan hainbat gai ditut bueltaka. Ez da lar ona izaten lo egitea helburu baduzu. Alkoholaren alde on bat zera da, zure puntutxoarekin etxera heldu, bakeruak gainetik kendu, kamiseta ez dakizula nola kentzen duzun eta bapatean ohean aurkitzen zara. Helikoptero sentsaziorik izan ezean, esango nuke 5 segundu ere ez direla pasatzen lo geratu arte.

Orain ohera noa. Helikopteroan noan sentsaziorik ez edukitzea espero dut. Hip.

Begiradak

Jabetu naiz zure begiradaz. Zu ere jabetuko zinen nireaz. Ez gara berdinak, ez. Onena opa dizut, horren dudarik ez izan.

Kalean ikusi zaitut, bakarrik, erdi galduta. Begirada galdua zenuen. Nora zoaz? Helburu zeatzik gabe ibili zarenaren aurpegia duzu.

Azken egunotan berdin sentitzen zaitut. Muxu eman dizut masailean. Ez nuen horrelakorik egin behar. Zure begiak are tristeago daude.

Gero arte esateko ere indarrik gabe, joan egin zara.

Urrenarte, lagun.

Torturak eta etika

Pasa den astean, Antena 3 telebista kateko “24” serieak halako dilema baten aurrean jartzen zuen ikuslea. Arazoa zera zen, talde armatuko kide batzuek buru nuklear bat misil bati konektatu eta EEBBtako hiriburu baterantz bidali zuten misila. Hau horrela, EEBBtako Talde Antiterrorista misilarekin zerikusia zuen informazio guztia lortzen saiatzen ari zen. Horretarako denbora euren kontra zegoen eta aukerak laister batean pentsatu behar zituzten.

Halako batean pertsona bat atxilotzen dute misilari buruzko informazioa duelakoan. Pertsona honek ez du ezer esaten polizien aurrean, baina Talde Antiterroristako kide batek informazioa atera diezaiokela komentatzen du bere nagusiaren aurrean. Esan eta egin. Torturen bitartez misilari buruzko informazioa lortzen du. Informazioa lortu baino arinago pertsona batzuek euren kezkak adierazten dituzte informazioa lortzeko erari buruz.

Ordu batzuk geroago, Talde Antiterroristaren lanari esker, 10 miloi pertsona hil behar zituen buru nuklearra airean desegin da, inongo hilik edota zauriturik sortu gabe.

Etika non sartzen da guzti honetan? Ba al du lekurik etikak terrorismoaren aurka?

Galdera hoiei erantzunik ematea ez da nire helburua, hipotesi batzuk planteatu eta hauen aurrean bakoitzak jakingo du zein den erantzuna:

1) Demagun 10 miloi pertsona salbatu dituela torturen bitartez lortu den informazio horrek.

-Tortura hauek justifikatuak al daude?

-Pertsona baten sufrimenduak merezi al du hainbeste bizitza salbatzeko?

2) Eta orain, pertsona horrek informaziorik eduki ez eta 10 miloi pertsona hilko balira,

-Justifikatua egongo litzake pertsona hura torturatzea?

3) Demagun talde armatuko kide batzuk ekintza bat burutzera doazela. Horrelako batean kideetariko bat atxilotzen dute. Taldeak 100 pertsona inguru hil ditzazkeen lehergailu bat eztandaraziko du ordu betean. Atxilotutako kideak badaki non izango den leherketa, baina ez du esan nahi.

-Torturak justifikatuak al daude kasu honetan?
-Justifikatuta badaude torturak kasu honetan, zein kasutan ez lirateke egongo justifikatuak?
-Lehergailua txikiagoa denean?
-Hainbeste jende hil behar ez denean?
-Zein izan behar da arrisku maila torturak justifikaezinak izateko?

Beste bat arte

Jaiak&neskak:

14 urte bete nituenean, 2 gauza berri aurkitu nituen bizitzan. Jaiak&neskak!!! Bai, herri desberdinetako jaiak ditut buruan. Hasteko, nire herriko jaiak gogoratzen ditut, trikitrixa, punka eta kalimotxoaren arteko nahasketa bat bezala.

Urte haietan hasi ziren neskekin lehen kontaktuak. Hori bai, nahiko kontaktu inuzenteak. 14 urterekin jaso nuen nire bizitzako lehenengo kalabaza. Nire herriko jaietan, neska bat gure koadrilako mutil batzuen aurrean aurkezten ari zen. Bapatean nire txanda heldu zen. 2 muxu espero nituen, besteek izandakoa alegia, baina muxuen ordez begirada zuzena eta ezezko borobila hartu nuen. Zuretzako ez. Bua, nesken poterea gaztetatik probatzeko aukera. 14 urte ta espabilatzen hasi behar.

Urteak pasatzearekin batera ezezkoak ere jasotzen segitu dugu, baina tartean ere baiezkoren batzuk bizitza pozten lagundu digute.

Herri desberdinetako jaiek, hasierako urte haietan guretzako suposatzen zuten magia hura galtzen joan dela somatzen dut. Gazterik, dena zen berria gure bizitza birginaletan. Lehenengo mozkorrak, lehenengo muxuak, lehenengo blankoi eta gaupasak…
Intentsitate handiarekin bizi genituen urte haiek. Azken urteotan, saiatzen garen arren, badakit magia hura berriro errepikatuko ez dela. Hala eta guzti ere, gau izugarriak bizi izan ahal ditut azken urteotan. Alboan lagun, neskalagun eta ezezagunekin juerga edarrak pasatu ditugu. Guztietan dut buruan zein garrantzitsua izan den musika aproposarekin pasatzea momentu haiek. Kanta konkretu batzuk, momentu konkretu batzuentzako. Gure bizitzako momentu hoiek 5-6 konpakt disketan sartuko balira moduan.

Neskekin jarraituz, nire lagun batek eta biok askotan komentatzen dugu zelako frustrazioak pairatu ditugun neskekin izandako erlazio askotan. Agian gure errua ere bada. Obeto azalduko dut hau. Badirudi ligatzearen asuntoa gaueko orduetara zuzendua dagoela, obeto esanda, gaueko 11tik goizaldeko 5ra topera egon, zure aurpegirik onena erakutsi, gorputza tuneatu, ahal denik eta barrerik politena izan…eta ea zorterik badagoen. Frustrazio guzti hauek noiz etortzen diren? Ba tuneatu, zure barre sinpatiko eta profidenta erakutsi, inoiz botatako erantzunik aproposenak bota eta gero, etxera bakarrik bueltan zoazenean. Etxerako bidean kangrejo sandwich bat jaten duzunean, beno, behintzat tripa hutsik ez dut eramango. Inoiz kangrejo izango zenari begiratu eta beste alternatibarik geratzen den galdetzen diozu. Erantzunik jaso ez eta ahora bidaltzen duzu eskuen tartean duzun hori.

Nire beste lagun batek esan zuen bezala: “nirekin ezer nahi duenak, dei nazala”. Ez da ideia txarra. Larunbat batean neska batekin nengoela, zera esan zidan, lehenengo pausua emateko denpora asko eman nuela. Nik halako arridura arpegiarekin zera galdetu nion: “ eta zuk, zergatik ez duzu eman ba lehenengo pausu hori ni baino arinago?” bere erantzuna zera izan zen: “ nik inoiz ez dut lehenengo pausurik ematen”. Hori entzun eta gero komentatu nion nik lehenengo pausurik inoiz ez banu emango, nire bizitza sexuala oso urria izango zela.

Gaurkoz nahikoa, 2 gai hauek luzerako ematen dute, baina beste baterako utziko dugu. Taberna zulotik urrengorarte agurtzen naiz.

Taberna zulotik idazten ditudan lehen hitzak dira hauek. Web-eko espazio txiki honetan egunean zehar burutik pasatzen zaizkidan ideia, burutazio, paranoia, amets eta bestelakoak isladatzen saiatuko naiz. 1981an jaiotako gazte baten taberna zuloko hitzak, horiexek izango dira hemen irakurriko direnak.

Besterik gabe, ongi etorriak Taberna zulora!!